ఆలోచన చలిస్తే…
పని పెనుభూతమయితే…
అనుమానాలు పుట్టగొడుగుల్లా మొలకెత్తితే…
ఆవేశాలు విచ్చలవిడిగా చెలరేగితే…
ఓపిక నశిస్తే…
చిరాకు పరాకాష్ట చేరితే…
భయాలు నిజమయితే…
పూజకు దూరమయితే…

ఈ భావన భారమయినా, నిజానికి చేరువయితే…

ఏమిటీ జీవితం? ఎందుకీ జన్మ?

చిరునవ్వులొలికే అర్ధాంగి మోము, వేన్నీళ్ళకి చివికిపోయినా…
నవ్వులుపంచే రాముడి కళ్ళలో, నా వెనక శూన్యం చూసినా…
అరవైలోకూడా, తనకోసం కాక తనయుడి కోసం కష్టించే తండ్రిని చూసినా…
అనారోగ్యంతో ఉన్నా, కొడుకు మనసుకి నొప్పి కలగకూడదని, నవ్వే తల్లిని చూసినా…

వారికోసం ఏమీ చెయ్యలేకపోయానని మది ద్రవిస్తుంది,
అసలేమైనా చెయ్యగలనా అన్న ప్రశ్న నరాలన్నింటిని వణికించేస్తుంది.

తానోకటి తలిస్తే, దైవమొకటి తలచాడట!
నేనేమి తలచానో? దాని ఫలితం తెలిసేలా చేశాడు దైవం.
ఇక తలపులేల, దైవముండగా!

నారాయణ నామ స్మరణకి దూరమయిన నేను,
మళ్ళీ ఆయన అయస్కాంత శక్తికి లొంగగ తప్పదు.
ఆయనకి సేవ చెయ్యడం నాకు ఇష్టం,
చేయలేకపోవడం, నా కర్మ ఫలితం.

ఇంకా ఎంత కాలమో, కర్మతో నా ఈ చెలగాటం?

ఓం నమో వేంకటేశాయ||