ప: లోకకంటకుడైన మహిషుని మర్ధించిన తదుపరి

తల్లీ నిను గాంచిన నా మది పలికింద గీతిది ||

అలసిన ఆ కనుదోయి, చెదరని ఆ చిరునగుమోము

గనినంతనె తల్లీ, కలిగెనె నీపై భక్తి ||

చ: ఎర్రని ఆ చీరలో, నుదుట వెలిగే సింధూరములో

పచ్చగ మెరిసే ఆ మోములో, ఆ పద ఝణ ఝణ నాదములో

కాలి మసి అయిందాడే ఆ మహిషుడు ||

చ: తెల్లని ఆ చీరలో, కన్నుల వెలిగే కరుణలో

పెదవుల మెరిసే నగవులో, కాలి అందియల ఝలఝలలో

కరిగి లీనమైనాడే ఈ జీవుడు ||

అనుకుంటే ప్రయాణం, కలుగుతోంది భయం భయం
లేనేలేదు వారికి అభిమానం, వారి వద్దనుండే ఆహ్వానం

వెళ్ళకుంటె ఊరుకోదు సమాజం
వెడితే పొందాల్సివస్తుందేమో అవమానం

అనుకుంటే ద్రవిస్తుంది హృదయం
ఎవరికి అర్ధమౌను నా ఆక్రోశం

తలచిన ఆగలేదు దుఃఖం
జాలువారే కన్నుల కన్నీటి కెరటం

బాధలోన తెలియలేదు ఆ అడుగుల శబ్దం
తుడిచింది నా కన్నీటిని ఒక చల్లని హస్తం

తన హృదిలో చోటిచ్చి ఇచ్చింది తన అభయం
నా కన్నుల నుండి రాలింది ఓ ఆనందభాష్పం