ప్రొద్దున్నే ఆకలికి, త్వరగా జలకమాడేసి, ఆదిత్య హృదయం గమ్మున చదివేసి, తువ్వాల్లోంచి ట్రౌజర్ లోకి జారి, జంధ్యం దులుపుకుంటూ, తూర్పుదిక్కుకి తిరిగి వరండాలోకి చూస్తూ, ఎడమవైపు అమ్మ పూజ కార్యక్రమం, ఆవిడ పాడే “ఒక పరి కొకపరి..” కీర్తనకి, కుడివైపు వంటగదిలోంచి గళం కలుపుతున్న మా ఆవిడనీ వింటూ, నిన్న రాత్రి మిగిలిన ప్రసాదం, పులిహోర, తినడానికి కూర్చున్నాను. మా అమ్మ కన్నయ్య, మా నాన్న రాముడు, మా ఆవిద చిన్నవాడు, మా చెల్లి కి ముద్దుల అల్లుడు, నా చంటోడు, మా మనోసాయి రాంభరత్, అక్కడక్కడే తచ్చాడుతూ, చేతికి దొరికినదాన్ని, బయటకి విసురుతూ, బయటపడినదాన్ని లోపలకి తెమ్మని వారి తాతగారికి ఆర్డరేస్తూ, అప్పుడప్పుడూ కొలువులో మిగిలిన సభ్యులేంచేస్తున్నారో గమనిస్తూ, వారికి మాత్రమే అర్ధమయ్యే భాషలో కవిత్వం చెబుతూ, అందరినీ అలరిస్తున్నారు. కానీ వారికైనా ఆకలి తప్పదు కదా! మా ఆవిడ, చిన్నోడికోసం, ఆపిల్ చెక్కుతీసి, చిన్న ముక్కలుగా కోసి, చిన్న కప్పులో వాడ్డించింది. అయితే, నా ఆసనం నేను చూసుకున్నట్టే, మరి మా రాజుగారు చూసుకోవాలిగా! వారి ఆసనం, నేనే! ఇక డైనింగ్ టేబుల్ అంటారా, అరిటాకులో భోజనం అంటే ఇష్టపడేవాడికి అది అలంకారప్రాయమేకానీ మరొకటి కాదు. కాబట్టి, నేను భూదేవిమీదా, నా చంటోడు నామీదా, తినడానికి సిధ్ధమయ్యాం.

మావాడు చిన్నప్పుడే చాలా మంచి అలవాట్లు నేర్చుకున్నాడు. వాటిలో ఒకటి, వాడు ఏదన్నా తినేముందు, పక్కవాళ్ళకి కొంత పెట్టడం. బాగుంది కదండీ! అయితే, ఆ సంగతి మర్చిపోయిన నేను, పులిహోరని నా ఆత్మారాముడికి సమర్పిస్తే, నా వొడిలో నా రాముడు, ఆపిల్ సమర్పించాడు. విషయం వివరించే అవకాశం ఉంటే బాగుండుననిపించినా, ఆ చాన్స్ లేకుండా, మొత్తానికి, పులిహోర, ఆపిల్ పండు, కలిపి స్వాహాచేశాను. సరే మరి, మంచి అలవాటు కదాని, మా రాముడికి అదే రుచి చూపించాలనుకున్నా కానీ, సారువారు చాల సింపుల్‌గా నవ్వేసి మరో ఆసనం అలంకరించారు. వారి అమ్మవొడి!

నాకిప్పటికీ అర్ధంకాని విషయమేంటంటే, భగవంతుడు ఇంత తెలివిని అల్లరి రూపంలొనే ఎందుకు ప్రకటింపచేస్తాడూ అని. నా భావం అర్ధమయ్యుండకపోతే, మీరుకూడా, పులిహోరా-ఆపిల్పండూ కలిపితినండి, ఆ పక్కనే మిమ్మల్ని చూసినవ్వే వాళ్ళనీ ఉంచుకోండి. ఏది ఏమైనా, పిల్లల అల్లరి మాత్రం అనుభవించండి. జిహ్వలో కన్నా, వాళ్ళ అల్లరిలో ఆనందం ఎక్కువే!

హైదరాబాద్ వచ్చి నలభై రోజులవుతోంది. మా ఆవిడ సంగీతానికి దూరమవుతోందేమో అనుకునేంతలో, తనే న్యూస్‌పేపర్ తెచ్చి, రవీంద్రభారతిలో జరిగే కచేరి సంగతి చెప్పింది. అక్కడికి వెళితే కొంతమంది పరిచయమవుతారు, మా ఆవిడలోని కళాకారిణిని కొంతమంది గుర్తించే అవకాశం ఉంటుంది అని, నేనూ తనతో బయలుదేరాను.

ఎంతైనా, ఒక ఇంటివాళ్ళం అయినతర్వాత మన అనుకునే పనులు బోలెడన్ని ఉంటాయికదా! అవేనండీ, మర్చిపోతే చిరాకుపెట్టే చిన్న విషయాలనించి, మనకి బాకీలున్నవాడు ఎక్కడ ఉన్నాడో ఏంచేస్తున్నాడో అన్నట్టు ఖంగారు పెట్టే పెద్ద విషయాలవరకూ; అవన్నీ తీరిగ్గా ఆలోచించే సమయం, నాకైతే మాత్రం, స్నానం చేస్తున్నప్పుడో, లేదా బండి నడిపేటప్పుడో. ఇక ఛాన్స్ వదులుతానా? ఇంటి దగ్గర బయలుదేరిన దగ్గరనించి, రవీంద్రభారతి రీచయ్యేలోపు, నేను నాకు తోచిన పని తోచినట్టు మా ఆవిడకి గుర్తుంచుకోమని చెప్పడం మొదలెట్టాను.

తన నేను: పిల్లోయ్, మనం చాలా పనులు చెయ్యాలి. రేపు తీరిక చూసుకొని మనం అమ్మకి తన సామాను సరి చేసి పెట్టాలి, సరేనా?

నా తను: సరేనండి.

తన నేను: ఓయ్, మర్చేపోయా! మనం వెళ్ళేచోట మనం కలవాల్సిన మనిషి పేరు, చక్రపాణి అట. కొంచెం గుర్తుంచుకో…

నా తను: అలాగేనండి.

తన నేను: అమ్మాయ్, మా నాన్న ఇచ్చిన లెటరు నేను టైప్ చేసి పెట్టాలి. మర్చిపోతానేమో, ఇంటికి వెళ్ళగానే గుర్తుచెయ్యవా, ప్లీజ్.

నా తను: పి.ఎస్.టి.యు లెటరే కదా… నేను గుర్తుచేస్తాలెండి.

తన నేను: అబ్బా, చీ. ఏంటో అసలు. రోజూ చెప్దామనుకుంటూనే మర్చిపోతున్నాను. హెచ్.సి.యు లో పి.హెచ్.డి అడ్మిషన్ల నోటిఫికేషను వచ్చిందమ్మా. మనం అప్ప్లై చెయ్యాలి. మీ ప్రొఫెసర్‌గారితో ఒకసారి మాట్లాడాలి. రేపొకసారి గుర్తుచెయ్యి తల్లీ, మాట్లాడదాం.

నా తను: ఓకే

తన నేను: మనం తిరిగి వెళ్ళేటప్పుడు పెట్రోల్ కొట్టించుకుంటే మంచిదేమో? అక్కడ పార్కింగ్‌లోంచి బండి తీసేటప్పుడు ఒకసారి చెప్పు, చూసుకుందాం.

నా తను: పోని, ఇప్పుడే కొట్టించేసుకోవచ్చు కదా?

తన నేను: గుడ్ ఐడియా….

పెట్రోల్ బంక్ బయటకి వచ్చిన తర్వాత…

తన నేను: బంగారం, మన ప్రింటర్‌లో కార్ట్రిడ్జ్ అయిపోయింది. మళ్ళీ మనకి ప్రింట్ అవసరమయితే కష్టపడకుండా ముందే ఫిల్ చేయించుకోవాలి, సరేనా?

నా తను: ఎప్పటిలోగా?

తన నేను: ఇంకో నాలుగు రోజుల్లో… అది సరేగానీ, ఇంతకీ రేపు నాకేం వండిపెడతావ్?

నా తను: చామదుంపలు ఉన్నట్టున్నాయండి.

తన నేను: సరదాగా, చామదుంపలతోపాటు బంగాళదుంపలు కలిపి కూర చెయ్యకూడదూ?

నా తను: మీరు తింటానంతే, మీ ఇష్టమండి. ఏదైనా వండుతాను.

తన నేను: ఏయ్ పిల్లా.. నీకు చాలా విషయాలు చెప్పేసినట్టున్నాను గుర్తుంచుకోమని. ఫర్వాలేదా? అన్నీ గుర్తుంటాయి కదా?

నా తను: ఒక్కసారి అన్నీ మళ్ళీ చెప్పరా? గుర్తున్నాయో లేదో…