ఆశ్చర్యం, దైవ సంకల్పం

అన్వేషిస్తే దొరకనిది
కలిగితే మరువలేనిది

నేను సత్యం కంప్యూటర్స్ లో పనిచేసే రోజుల్లో, నా సహోద్యోగి, చైతన్య, అల్లరిగా ఉంటూ ఉండేవాడు. వాడిని, వాడి నవ్వుని, వాడి అలోచనల తీరునీ మర్చిపోవడం చాలా కష్టం. వాడిని సరదాగా అందరం “మోడ్రన్ బుధ్ధ” అని పిలుచుకునే వాళ్ళం. కానీ, రివ్యూ సమయం దగ్గరపడేసరికి అందరిలానే ఉంటాడులే అనుకునే మాకు, వాడు కలిగించిన ఆశ్చర్యం ఎప్పటికీ మర్చిపోను.

అందరూ, తమ సీనియర్లని మెప్పించి జీతంలో పెంపుకోసమో, స్థాయిలో ఒక ముందంజకోసమో కష్టపడుతుంటే; వీడు మాత్రం, ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు. అదేవిట్రా అని అడిగితే వాడిచ్చిన సమాధానం, ఆశ్చర్యమే కాదు, ఒకింత ఙ్నానబోధ కూడా చేసిందనే చెప్పాలి:

“ఆశపడి బాధపడేకంటే, మర్చిపోయి సుఖపడటం ఉత్తమం”.

________

2006 లో, హైదరాబాదు, వైజాగుల మధ్యన తెగ తిరిగిన నేను, అప్పుడప్పుడూ కాకినాడలో మా తాతగారింట్లో తలదాచుకునేవాడిని. తాతగారికి ప్రాపంచిక ఙ్నానం ఎక్కువ. ఆయన రోజుల్లో అమెరికా చూసిన భారతీయులు చాల తక్కువ అని నాన్నగారు చెప్తూఉండేవారు. అప్పటిలో తాతగారు, నాకు కొన్ని మంచి విషయాలు చెప్పేవారు. అందులో నాకు నచ్చినది, మా నాన్నగారిలా గొప్పవాడిని అవ్వాలనడం. నన్ను అంతగా ఆకట్టుకోనిది, దైవం గూర్చిన పుస్తకాలు చదవమనడం.

అంతేనేమోలెండి! ఆధునిక చదువుల వలయంలో ఉన్న వాడికి, మన దేశానికే వన్నె తెచ్చిన ఆధ్యామికత ఎలా రుచిస్తుంది.

తలచుకుంటే ఆశ్చర్యంగా ఉంది! 2006 వెళ్ళిపోయింది, 2012 వచ్చింది. ఎంత మార్పు! ఆ రోజుల్లో, మా నాన్నగారు, తాతగారు నన్ను చదవమన్న పుస్తకం, పి.వి.అర్.కె. ప్రసాద్ గారి “సర్వసంభవాం”. మూర్ఖత్వపు ముసుగు కమ్మిందేమో, అప్పట్లో ఆ పుస్తకం నేను ముట్టుకోలేదు. కాని, ఇవ్వాళ, నా అంతట నేనుగా ఈ పుస్తకం వెతుక్కుంటూ, చదవాలని పరితపిస్తూ తిరుగుతున్నాను. రెండు వారాలు తిరిగాను. దైవ కృపేమో, నా అదృష్టమేమో, ఈ రోజు నాకు పుస్తకం దొరికింది.

ఈ పుస్తక సారాంశం, “నాహం కర్తా, హరిః కర్తా”; నేను చేసేదేమిటి, అంతా ఆయనే చేస్తున్నాడు,  చేయిస్తున్నాడు. అహం నశింపచేసే పుస్తకంగా భావించి, నేను చదవటం మొదలుపెడుతున్నాను.

ఆశ్చర్యం, దైవ సంకల్పం

అన్వేషిస్తే దొరకనిది
కలిగితే మరువలేనిది